Storythai

 ยังคง งง งง กับสตอรี่ไทยแบบใหม่

แต่ก็ขอบคุณที่ ยังไม่จากหายไปไหน(หายไปแต่ ไดอรี่เก่าๆที่แสนวิเศษเท่านั้นเอง)

ยังตกแต่งไม่ถนัด แต่เขียนในรูปแบบ เบสิก แบบนี้ก็ดีไม่น้อย

26/05/2006

เช้าวันจันทร์ ที่ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยเวลา แต่ปราศจากความรู้สึกที่ปรารถนา

ตื่นสายนิดหน่อยเพราะเมื่อคืน นอนตี2 ต้องส่งโอ๊ตเข้านอนก่อน

ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะไปซื้อตัว บอย ป๊อด คอนเสิร์ตที่เซ็นทรัลกาด

แต่ว่าเงินที่เก็บไว้ไม่พอที่จะซื้อตัว2ใบ เลยคิดว่าจะวันนี้เอาโปสการ์ดไปส่งที่ร้านคงมีเงินพอ

ที่จะซื้อตั๋วอีกใบ มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ตอนนี้มีเงินในกระเป๋าพอที่จะซื้อตั๋ว 2 ใบแล้ว

ส่วนเงินกลับบ้านค่อยคิดที่หลัง

เพราะเราก็เคยเดินกลับมารอบนึงแล้วไม่หนักหนามาก นักหรอน่า มิ้งค์ 

คนเย๊อะเหมือนกันนะเนี่ย นี่เป็นครั้งที่2จากหลายๆวันที่ได้เข้ามาเจอผู้คนในตัวเมือง โอ้วว์

น่าตื่นเต้นนะ การเดินท่ามกลางผู้คนไปมามากมาย แต่ความเหงา ความเศร้า และ ความคิดถึงเข้ามาแทนที่จนล้นหัวใจ

มิ้งค์ได้บัตรมาเรียบร้อยแล้ว วิเศษสุด

คิดถึงวันที่จะได้ไปดู คอนเสิร์ตจัง ยิ้มมมมม +  เศร้า? ทำไมนะ ...

แล้วหลังจากนั้น อืม... เงินไม่พอค่ารถกลับบ ตัดสินใจเดินไปเรื่อยๆแล้วแวะนั่ง

เล่นที่สวนสาธารณะ ซักหน่อยแล้วกัน เผื่อว่าพรุ่งนี้จะมีมุมสวยๆ

มานั่งวาดรูปทำโปสการ์ดไปส่งขาย ได้อีก !!

  คิดถึงโอ๊ตจัง *

                       มิ้งค์ผู้พิชิต